Συχνά τα βράδια αναρωτιέμαι γιατί, αντί να χαλαρώνω στον καναπέ μου παρέα με το βιβλίο μου, αποζητώ όλο και περισσότερο τη συντροφιά αυτού του "δαιμόνιου" εργαλείου... Μάλλον μ' έχει "ξελογιάσει" ή ενδεχομένως αρέσκομαι στο να πιστεύω πως μ΄ αυτόν τον τρόπο συμπλέω κι εγώ
με το σαρωτικό τεχνολογικό κύμα της εποχής. Όπως και να ' χει, πάντως, κάθε φορά που γράφω
στο Word νιώθω μια ζήλια για όλους εκείνους τους παλιούς συγγραφείς, σαν τον Χεμινγουέι για παράδειγμα, που τις νύχτες έδιναν μάχη με τα μαγικά πλήκτρα της γραφομηχανής για φτάσουν α-ποκαμωμένοι το πρωί να έχουν να επιδείξουν θριαμβικά κάποιες σελίδες , ή και αράδες μονάχα,
"άρτιας" γραφής...Αυτή η μαγεία της αγωνιώδους προσπάθειας για έκφραση νομίζω πως πλέον έ-
χει οριστικά χαθεί...Ο "επεξεργαστής" κειμένου κάνει ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: επεξεργάζε-
ται κείμενα , όχι συναισθήματα...
με το σαρωτικό τεχνολογικό κύμα της εποχής. Όπως και να ' χει, πάντως, κάθε φορά που γράφω
στο Word νιώθω μια ζήλια για όλους εκείνους τους παλιούς συγγραφείς, σαν τον Χεμινγουέι για παράδειγμα, που τις νύχτες έδιναν μάχη με τα μαγικά πλήκτρα της γραφομηχανής για φτάσουν α-ποκαμωμένοι το πρωί να έχουν να επιδείξουν θριαμβικά κάποιες σελίδες , ή και αράδες μονάχα,
"άρτιας" γραφής...Αυτή η μαγεία της αγωνιώδους προσπάθειας για έκφραση νομίζω πως πλέον έ-
χει οριστικά χαθεί...Ο "επεξεργαστής" κειμένου κάνει ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: επεξεργάζε-
ται κείμενα , όχι συναισθήματα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου